Chris Treffers

iMagiXs - fotografie en (soms) grafisch ontwerp

The Making Off

The Making Of...

Liesje, een professionele etalagepop die het leven vindt

    ->HOME     ->de foto's van Liesje

Ik heb iets met poppen. Zo is dat. Het begon al vroeg…
Mijn eerste pop was ‘lange lijs’, een textiele matroos die me hielp in slaap te vallen. Toen was ik 4 jaar oud. Mijn ouders waren het op een gegeven moment zat dat ik die slappe matroos de hele dag achter me aansleepte en ik moest afscheid nemen.
Later kwam Suzanne, ze leefde, maar ze leek erg op een pop.Bolle wangen, pijpenkrullen en hemelsblauwe ogen. Ze danste door de straten en als de zon haar haren bescheen, dan smolt ik. Ik was 5 jaar oud.

En Machteld. Ze woonde tegenover mij, ze was half indo en ze was ZO MOOI! Ik heb met haar gespijbeld. Een dag lang hielt ik haar hand vast. Het leven was goed.Tja, ik was 6 jaar.
Vanaf dat moment jaren lang niets met poppen gedaan. Wel met echte mensen!

Nu ben ik weer terug bij af, ik ga terug in de tijd, past ook bij mijn leeftijd.
Weer poppen! Ik fotografeerde Rosa, jong, leuk en lief. Ik fotografeerde Rosa met de eerste pop die in De Briand woonde: Charlotte. Ik was 68 jaar.

Daarna was er “Slenky”, mijn door de kringloop aangeklede kaarsenstandaard die lekker bezig was. Ik was 71 jaar.

In mijn werkkamer staat al jaren een houten model dat beeldende kunstenaars gebruiken om menselijke verhoudingen aan te geven.
Daarnaast staat. ook al jaren, een vrouwenkop van kunsstof, bedoelt om een pruik op te parkeren. Die twee objecten veroorzaakte twee series: “Wooden Man” en “Dating”.
Wooden Man, een zwart/wit serie, gaat over de pogingen een vriendinnetje te krijgen. De houten kerel bleek daarin even succesvol te zijn als ik.
De serie Dating heeft hetzelfde onderwerp, soms dezedlfde beelden. Wel nu in kleur.
Beide series niet echt succesvol.. Ik was met die series wel blij, geloof ik.
Ik was 72 jaar.

Direct daarna de tweede poging de begeerde BMK-status te bereiken met de serie 'Salve Mater'. Gefotografeerd in België, in Amstelveen en in Bennekom. Elke foto met een model, een vrouw en ook met … een pop! Het vergaren van de poppen was een fors avontuur, het maken van de foto's eveneens. Het geheel heeft me meer dan een jaar prettig beziggehouden.
Geen BMK-status behaald, maar het was buitengewoon leuk om te doen. Ik was 73 jaar.

Intussen ben ik (2020) 75 jaar en nog ben ik met poppen bezig, al zoek ik het wel hogerop, dat is: meer lengte. Een serie met een mens-grote-pop, een professionele etalagepop: Liesje!
Ik heb Liesje gevonden in Breukelen. Daar zit een bedrijf dat, jawel, Gruppo Corso heet. Ze richten winkels in en leveren o.a. etalage poppen, keuze uit 1000 modellen.
Ik wilde een afval pop, incompleet en gratis. Wel pappa en zoon van Gruppo Corso konden beter onderhandelen dan ik. Niet gratis dus.
Liesje is een prachtige meid, jammer dat de plakwimper op het rechter oog heeft losgelaten. Renovatie met 2-secondenlijm mislukte. Ze heeft een klassiek hoofd. Ze heeft een mond die vol beloften is en ze is kaal. Ze heeft een fraai bovenlijf. Ze heeft prachtige benen. Ze heeft armen, maar geen handen. Liesje valt steeds om, de voetplaat mist. Dat is een rechthoekig stuk glas met een stalen uitsteeksel dat in haar voet gaat. En dan staat ze heel stabiel!

Het verhaal van Liesje was er supersnel. Ik hoorde een klein meiske tegen haar moeder zeggen “Liesje wil ook mee!”. Dat meisje wilde niet op stap zonder haar pop. Alsof poppen behoefte hebben om iets mee te maken, op zoek zijn naar avontuur. Alsof een pop echt leeft! Ik bracht 'Liesje' in situaties die wij mensen maar al tegoed kennen.
Genieten: op het Bloemendaalse strand, starend naar de de ondergaande zon.
Relatie: Liesje ontmoet Wendelief en er ontstaat een relatie.
Lijmen: de relatie strand en we zien de lijmpoging: seks in het bos.
Verdriet: de lijmpoging mislukt…
De blik vooruit: Liesje krabbelt op en richt zich, bedroeft, op de toekomst. Herkenbaar wel.
->HOME     ->de foto's van Liesje